Philosophie et religion dans le discours sur la mere des dieux de l’Empereur Julien.

Yves Lehmann

Περιληψη


Ευκαιριακό έργο γραμμένο μέσα στην πρόσφορη για μελέτη ηρεμία μιας ανοιξιάτικης νύχτας του 362, ο λόγος του αυτοκράτορα Ιουλιανού Είς την μητέρα τών Θεών - που συνιστά έναν πραγματικό πεζό ύμνο απευθυνόμενο στη θεά Κυβέλη - σχετίζεται επίσης με πολύ ισχυρές προσωπικές πεποιθήσεις και φιλοδοξεί να μεταδώσει στον αναγνώστη μια ολόκληρη μυστική εμπειρία. Πράγματι ο Ιουλιανός αφιερώνει το ουσιαστικό κομμάτι του λόγου του σε μια αλληγορική ερμηνεία του μύθου του Άττη και της Κυβέλης, ακολουθώντας τον δρόμο των νεοπλατωνικών στοχαστών. Έτσι εξυμνεί ιδιαίτερα το βαθύ νόημα του πάθους του φρυγικού βοσκού - ωραίου έφηβου που σώθηκε από τα νερά από τη θεά και στεφανώθηκε από αυτήν με αστέρια, έπειτα ερωτεύτηκε μια νύμφη και κατέβηκε σε μια σπηλιά, για να τη συναντήσει, ώσπου, μετά την καταγγελία του από ένα λιοντάρι κι αφού αυτοευνουχίστηκε σε μια κρίση τρέλας, αξιώθηκε τελικά να ενωθεί πάλι με τη θεϊκή ερωμένη του. Όμως ο συγγραφέας θέλει επίσης να προσφέρει μια υψηλή συμβολική ερμηνεία - σύμφωνη με τις ‘θεουργικές* του αντιλήψεις - των εορτών προς τιμήν της Μεγάλης Μητέρας των θεών, αφού γι’ αυτόν η λειτουργία της ‘μεγαλομητρικής’ ιεροτελεστίας θέλει να διευκολύνει την έλευση - στις ψυχές και το σώμα των πιστών -αυτού του ‘θείου φωτός’, που ο φιλόσοφος έδειξε ότι λάμπει τόσο διά μέσου του σύμπαντος όσο και διά μέσου του ανθρώπινου νου.


Πλήρες Κείμενο:

PDF

Εισερχόμενη Αναφορά

  • Δεν υπάρχουν προς το παρόν εισερχόμενες αναφορές.